Het leren kennen van Colombia

Ons laatste land in zuid Amerika en ook het land waar we zo naar uitgekeken hebben. Bogota begint goed want al direct vinden we de stad erg leuk. We zitten in een wijk vol gekleurde huizen, mooie streetart, beelden met een verhaal en andere mooie gebouwen. 

De dag na aankomst nemen we een free walking tour wat je kijk geeft in de stad maar ook gelijk in heel Colombia. Een meisje van onze leeftijd verzorgt een prive tour voor ons omdat er verder geen aanmeldingen zijn vermoedelijk door de regen. Ik moet zeggen dat het verhaal wat ze heeft verteld behoorlijk indruk maakt. 52 jaar lang heeft Colombia in oorlog geleefd, zoals bijna iedereen weet. Dit betekend inclusief de ouders van het meisje die de tour geeft hebben de oorlog behoorlijk gevoeld. Naar ons idee was Colombia na het vredesakkoord enorm aan het opklimmen, maar anderzijds is dat ook weer niet zo. Afgelopen maart is er opnieuw een verkiezing geweest waaruit naar voren kwam dat 51% tegen het bestaande vredesakkoord is en 49% voor. Aankomende 27 mei wordt er ook een nieuwe president gekozen en sommige Colombianen zoals ons tour meisje is bang voor de uitslag. Er is grote kans dat er een slechte man wordt gekozen die kiezers voor zich wint dmv angst creatie en chantage. Deze man wil bv dat er meer olie wordt gewonnen waardoor natuur verwoest zal moeten worden en is het niet meer eens met het vredesakkoord. Er is angst (vooral bij het meisje van onze tour dat wij weten) voor mogelijk een nieuwe oorlog omdat mensen uit angst mogelijk op de verkeerde presidentskanidaat zullen stemmen. Hij zegt bijvoorbeeld, stemmen jullie op de ander dan worden we net als Venezuela nu. Hij creeert angst en maakt een mooi droombeeld wat hij zal doen als hij wint maar dit zal volgens het meisje weinig goeds betekenen. 

Ze heeft ook alles over de geschiedenis verteld en hoe de gevechten zijn gegaan. 

Als je hier in Bogota loopt heb je helemaal niet het idee dat het onveilig was of soms nog steeds kan zijn. Het is werkelijk een prachtige stad met overal leuke koffie tentjes. Toch horen we verhalen in het hostel over berovingen en een avondklok die 2 maanden geleden nog gelde in het hostel. Nu is dat niet meer zo maar  als we na 21 uur de deur uit willen moeten we uitkijken en bepaalde straten beter vermijden. Nou ehh, op zich, vind ik spelletjes in het hostel na het eten ook echt prima en dus zitten we aan de rummikub om 19.30 😜. Soms als je goed kijkt zie je wel dat hier en daar wat gure types lopen, maar goed in welke stad is dat niet. Tot verkort voelen we ons in ieder geval nog niet onveilig. We weten ook wel dat we gewoon niet met een camera of telefoon op straat moeten lopen. Een beroving was bijvoorbeeld van een camera maar deze had een man ook gewoon om zn nek hangen wat je hier nou net niet moet doen.

Na twee dagen Bogota vertrekken we naar Suesca. Een klein dorpje een uurtje van Bogota vandaan. Suesca is eigenlijk een soort boerderij omgeving met veel koeien honden en schapen, best relaxt zo tussen de natuur. Warre gaat daar rotsklimmen terwijl ik wat kijk bij het rotsklimmen en wat chill bij het hostel. Voor de honderdste keer stellen we ons natuurlijk voor, dit keer aan de gids voor rotsklimmen. Keer op keer loopt het voorstelrondje hetzelfde haha. Wanneer warre zijn naam noemt is het como? Of que? Wat; hoe? Of wat? Betekent. Ook na veel herhalen lukt het niemand zijn naam uit te spreken en dus krijgt Warre een tweede spaanse naam die we een paar weken geleden voor de grap gezegd hebben. Zijn spaanse naam is Pedro, en dus zegt Warre tegen de gids met een grap dat hij hem anders zo mag noemen. De gids neemt dit direct voor lief en tijdens het klimmen roept hij dus ook voortdurend; Pedro! Amigo! You can climb now! Haha, alsof hij echt zo heet wordt de naam gebruikt. We kunnen er wel om lachen. Warre blijkt behoorlijk goed te zijn in het rotsklimmen en dus klimt hij aan het einde van de dag al op hoog niveau 30 meter hoog. 

In dit hostel in Suesca komen we er weer achter dat we echt baby niveau spaans spreken. De vrouw in het hostel ratelt aan een stuk door waardoor we er geen hout van kunnen volgen. Het lukt haar niet om langzaam te spreken want ze versnelt automatisch weer. Uiteindelijk eindigen gesprekken op veel gelach omdat we elkaar niet begrijpen. Soms zeg ik ook gewoon maar si om te laten denken dat ik luister en haar versta. Meestal gaat dat goed en kijkt ze niet raar op en dus zal het wel goed zijn.

Na Suesca vertrekken we terug naar Bogota om zaterdag naar Salento te vertrekken; de coffee area en de beroemde 60 meter palmbomen. Zin in!