Verdwaald in de jungle

Na negombo gaat het echt beginnen voor m’n gevoel. We vertrekken met een taxi naar Digana. We hebben daar een ecolodge geboekt midden in de jungle. De rit ernaartoe verloopt prima, Roas slaapt waar en wanneer hij wilt en wij genieten van de dorpjes waar we doorheen rijden. We rijden langs ceremonies waar ze dansen of feesten met muziek. 
Vlakbij de lodge worden we opgehaald door een grote Safari truck. Hiermee rijden we stijl omhoog de jungle in. Roas kraait van enthousiasme en danst aan de reling van de truck. Auto regels zijn hier, laten we zeggen, net iets anders dan in Nederland. In principe mag alles behalve als je voorin zit. Dus dansen aan de reling of languit slapen op de achterbank is prima. We komen aan in een mooie boomhut omringt door jungle. In mijn fantasie had ik bedacht dat de aapjes voor je boomhut zouden slingeren en je wel 100 verschilde vogels precies op de takken voor je boomhut zouden zitten. Nou dat is natuurlijk niet zo. Apen niet gezien eigenlijk in de jungle, eerder daarbuiten langs de weg en de vogels zijn er maar dan moet je wel zoeken. De geluiden hier zijn heerlijk en we genieten volle bak van alle rust. Af en toe sta ik als een panische amateur jungle wachter met mijn camera in m’n handen zogenaamd dieren te spotten. Bak ik natuurlijk niks van, maar goed het is een leuke rustige bezigheid. Vanuit de lodge boeken we een tour naar de waterval. Er loopt een gids mee van 20 die alles vol passie verteld. Wel staat hij ongeveer bij elke boom stil met een lang verhaal. Ja oké leuk zo een kaneel boom maar zo duurt de 4 km wel 80 jaar. Gelukkig hebben warre en ik wisseling van de wacht en luisteren we omstebeurt naar z’n eindeloze verhalen en gunnen elkaar af en toe rust. Nu lijkt het alsof hij geen leuke gids was, dat klopt ook weer niet, het is alleen even hard werken als je hier komt voor je rust ;). Halverwege de tocht lopen we onze eerste slang tegen t lijf, ik zo panisch als dat ik kan zijn zoek van een afstandje waar die zit. Ook hierin heb ik natuurlijk weer een levendige fantasie en zoek ik naar een grote dikke slang. Na lang turen zit ie daar hoor.. een kleine groene slang zo dun als een potlood. De gids weet ons te vertellen dat deze slang giftig is en je een soort van injecteert met z’n tong. Tenminste dat dacht deze 20jarige. Bij terugkomst horen we van de eigenaar dat het een klein onschuldig slangetje is wat niks doet.. de 20jarige gids doet z’n best de eigenaar te overtuigen van hoe gevaarlijk hij juist wel is maar dit mislukt. 

Aangekomen bij de waterval chillt vooral Roas hem in het water. Heerlijk om
Te zien. Het lijkt erop dat Roas hier nog vrolijker is dan thuis. Hij vind alle nieuwe dingen en continu in de natuur zijn prachtig! Ook figureert hij hier als een soort attractie. Wanneer we bijVoorbeeld in het dorpje lopen, rennen de mensen van hun oprit naar boven de berg op om Roas te bewonderen. De 2e dag hebben we gechillt bij de lodge en de volgende dagen gepland. We planten nog wel een boom uit Roas z’n naam! Maar dit had nog wel wat voeten in aarde (letterlijk en figuurlijk). We moesten een stuk de jungle in door een klein paadje. Volgens de eigenaresse kon het wel met Roas dragend zonder draagzak. Dus daar gingen we op slippers door de dichte jungle. Het laatste stuk steil omhoog. Het graven kon beginnen. Ik keek met Roas op schoot toe en zat op zijn verschoningsmatje. Het begin was leuk maar na een minuut of 20/30 was Roas het zat. Ik besloot vast terug te lopen. Moet lukken dacht ik, het was alleen maar rechtdoor. Toch kreeg ik het voor elkaar, jawel, te verdwalen in de jungle met Roas op m’n arm op m’n slippers.. ik keek links en rechts en ineens leek niks meer op een pad. Goed bezig Leonie dit, in tegenstelling tot het worden van een panische moeder besluit ik maar gelijk te roepen dat ik verdwaald ben. Gelukkig hoort warre me in de verte en komt hij me verlossen. Ik had het kunnen weten dat ik nergens ben zonder google maps... 

De tweede taxi rit en tevens zevende dag voor ons gaat wat minder voorspoedig als anders. Drie uur moeten we Zig zaggend de berg op. Roas zet het een aantal keer op het huilen, we komen beide onder de urine te zitten omdat z’n luier verkeerd om zat, de chauffeur kan ons hotel niet vinden, de WiFi in het hotel werkt niet waardoor we onze kamer in Ella niet kunnen boeken, al het eten wat we willen kopen voor lunch blijkt over datum en de kamer is zo klein dat roas z’n tentje niet in de kamer past. Kortom een dag reizen met alle ingrediënten tot een grumpy humeur. Maar goed hee, zoals reizigers weten hoort dit er ook bij zo nu en dan. Zonder deze dagen lukt niet en achteraf kan ik er altijd wel om Lachen. Gelukkig kookt onze eigenaresse van het hotel heerlijk wat alle irritaties oplost. En daarnaast, 1 blik op een spelende roas die geen last meer heeft als die rond kan kruipen doet ook je humeur weer stralen als de zon. De omgeving trouwens is adembenemend !! Check zeker even de foto’s! Morgen nemen we de beroemde trein en starten we in Ella!