Bye Chili and hello Bolivia!

Hey iedereen, 

Nieuwe verhalen! Dit keer vanuit Bolivia! We zijn uiteindelijk zes dagen in San pedro (Chili) gebleven en hebben daar nog een kleine tour naar de geisers gedaan en wat gechilkt ook vooral. De geisers betekende om 3.45 opstaan om om half 5 opgehaald te worden. Ik moet zeggen, deze tour was niet mega bijzonder. We hebben zeker mooie plekken gezien tijdens de tour maar als ik hem vergelijk met de uyuni tour die we net achter de rug hebben dan was deze niet speciaal. Maar goed je wordt misschien ook een beetje verwend als je reist en zoveel moois ziet. 

Ik zal jullie nog even vertellen over hoe de faciliteiten hier gaan. In San pedro zaten we in de droogste woestijn van zuid amerika als ik het goed heb. Echter zitten we ook in het regenseizoen op het moment in zuid amerika. Hun zomer is tegelijk hun regenseizoen. Dit resulteerde dus ook dat we een behoorlijke regenbuien met onweer hebben gehad ook in de woestijn en ook nu hier in Bolivia. Een regenbui in San pedro betekend; geen stroom zolang het hard regent. Het viel vrij snel uit. Waarschijnlijk omdat alle bedrading hier ook gewoon open bloot hangt. Maar goed het maakt het wel allemaal gezellig. De hoofdlampen en noodverlichting wordt tevoorschijn gehaald en iedereen gaat verder waar ze mee bezig waren maar dan offline met zwak licht. 

Nu hier in Bolivia betekend het ook dat er daken lekken, wegen volstromen en niet begaanbaar meer zijn en restaurants die vol zitten met mensen die schuilen. Een en al gezelligheid.

Maar goed, even terug. Vanuit San pedro hebben we een tour naar Salar de Uyuni geboekt. De bekende zoutvlaktes. Ook deze dag begon vroeg. We zijn naar de grens gebracht en hebben eerst een uur in de rij gestaan om de grens van Chili te verlaten om vervolgens een uur in de rij te staan om Bolivia in te komen. Zo een grens overgang is eigenlijk alleen een klein huisje op een groot terrein met niks en met twee of zelfs 1 persoon achter de balie die je een stempel geeft. That’s it. Zo gebeurt zo gedaan. Vervolgens word de chauffeur gewisseld van een Chileense naar een Boliviaanse en wordt ook de minivan ingeruild voor een jeep. De chauffeur spreekt alleen spaans omdat je anders 100 dollar per dag moest bijbetalen. Lichtelijk van de zotte dus dan maar niet :). We zitten in de jeep met een meisje van 14 met haar vader en nieuwe vriendin en een meisje van 23. Het meisje van 14 spreekt Engels en dus vertaald ze alles voor ons deze drie dagen. Helemaal fijn! De eerste dag klimmen we behoorlijk in hoogte (bijna 5000 meter) en dus drink ik me helemaal klem met water omdat dat helpt tegen hoogte ziekte. Dit resulteert echter ook wel dat ik veeel moet plassen en elke stop wel de bano opzoek en een keer zelfs de auto uit wil rennen ipv dat we nog moeten wachten in de auto. Het staat werkelijk op klappen. Maar goed, beter dat dan hoogteziekte oplopen. Tijdens het rijden bezoeken we de mooiste plekken van Bolivia. We rijden continu door bergen die je echt de adem benemen zo mooi. De stops die we maken zijn nog mooier. Van laguna’s tot bijzondere rotsformaties tot hot springs. Soms tijdens het kijken naar de natuur krijg ik er bijna tranen van in m’n ogen. De foto’s zijn er waarschijnlijk nog niks bij, maar goed meer dan dat en de tip om dit ooit zelf te gaan doen kan ik jullie niet geven. Rond einde van de middag komen we aan in het hostel waar we slapen en krijgen we lunch. Inmiddels onweert en regent het. Dit hostel is echt een basic basic hostel. De stroom gaat alleen aan tussen 19 en 21. Er is maar 1 koude douche, het is rond de 5 graden zowel buiten als binnen en je slaapt op een soort steen met daarop een matras. Als je denkt wat verschrikkelijk dan nee, dat is het echt niet. Iedereen doet gezellig spelletjes, zorgt voor elkaar en niemand zit op zijn mobiel of maakt zich ergens druk om. Je bent met allemaal nieuwe mensen van allerlei afkomsten, leert nieuwe kaartspellen en deelt de mooie uitzichten met elkaar. Je hebt hier ook geen bereik en bevind je nog steeds op bijna 5000 meter hoogte. Warre krijgt hier helaas toch last van helaas. Met 4/5 lagen kleding, veel hoofdpijn en misselijkheid, hoogteziekte medicatie en paracetemol duikt hij rond half 8 z’n bed in. Hoogteziekte kan best gevaarlijk zijn en dus heb ik ook aardige zorgen en vind ik het helemaal niets. Gelukkig met de nodige ongemakken komt hij de nacht door. In de ochtend krijgt hij andere medicatie van de chauffeur en starten we de tour met dalen. Het hoogste punt hadden we gehad en dit resulteert dat Warre zich gelukkig beetje bij beetje beter gaat voelen. Ook dag 2 heeft mooie stops en bergen. Ik drink opnieuw veel water wat resulteert dat ik bij de tweede stop maar ga plassen tussen twee rotsen. Ze raden aan vanwege de hoogte 3 liter per dag te drinken maar de toiletten zijn soms erg sumier. Maar goed, ik ga hierom gewoon met mn zakje toiletpapier op zoek naar een plek tussen de rotsen wat er prima was. Opgelucht en blij want met de hobbels in de jeep wil je geen uur lang een volle blaas heb ik gister geleerd. Die avond slapen we anders dan dat we dachten. Het is geen basic hostel maar maar gewoon een hostel in uyuni met warme douche en zelfs wifi. Dit komt omdat het regenseizoen is, normaal slaap je in een zouthotel op de zoutvlakte maar doordat er zoveel water ligt op de zoutvlakte is het niet mogelijk dit te doen. Iedereen is overdreven blij (inclusief wij) met de warme douche en de stroom na 1 dag geen douche te hebben gehad en maar twee uur stroom. Na een opfrisbeurt gaan we met alle personen uit de twee jeeps uit eten. 

De volgende ochtend gaat de wekker om 4 uur omdat we ook vandaag de zonsopgang gaan kijken maar dit keer op de zoutvlaktes. Als je de zoutvlaktes oprijd in het regenseizoen is het net of je een oceaan oversteekt. Er ligt een laag water op van 4/5 centimeter denk ik waar je overheen rijd met de 4x4. De zonsopgang is prachtig, ook door de reflectie. De uren daarna lopen we rond op de vlaktes (behoorlijk koud) en ontbijten we met z’n alle. Helaas is het bewolkt waardoor het waarschijnlijk minder mooi is als dan met zon. Maar goed; het mag de pret niet drukken. Het is nog steeds mooi en onmenselijk groot. Je ziet eigenlijk niets anders dan wit om je heen. We ontbijten in een zout hostel (dat dan weer wel) en hebben een fotosessie met de chauffeur die iedereen krijgt die op Salar de Uyuni komt. Nadat we een paar uur daar hebben rond gehangen gaan we naar een soort marktje met souvenirs. Hier klaart het weer op en gaan een voor een al onze lagen kleding uit. De markt is typisch boliviaans. De mensen dragen gekleurde doeken en de souvenirs zijn volop in kleur. Je merkt dat de mensen van Bolivia ook niet te vergelijken zijn met de chilenen. Idemdito voor de prijzen. Bolivia is het armste land uit zuid amerika en alles kost hier dus ook een prikkie. Voor ons fijn omdat chili behoorlijk heftig was qua prijzen. Na de zoutvlaktes sluiten we de dag af met de mensen uit onze jeep. We hebben erg met hen gelachen ondanks de soms taalbarriere en de vader van het stel noemt Warre zijn beste vriend; dit roept hij in het nederlands nadat hij wilde weten wat het was in het Nederlands. Er wordt instagram en whatsapp uitgedeeld en hun gaan terug naar chili terwijl wij in bolivia, uyuni blijven.

Dit was het voor nu! Als je normaal alleen mn blog leest en niet alle fotos bekijkt, raad ik je aan het bij deze blog wel te doen, het ene lagoon was nog mooier als de ander 😁. Succes hierbij met de ik wil ook op vakantie gevoelens 😘. 

Dikke kus, liefs, Leonie & Warre